कविता: शून्य भो
शून्य भो
जसोतसो दिन बितेकै छ प्रिय,
रात नआए हुन्थ्यो झैँ लाग्छ प्रिय ।
अब बिर्सन्छु भन्ने अठोट गर्छु प्रिय,
झन् यादले निदाउन दिँदैन प्रिय ।।
भान्सामा जान्छु अँध्यारो लाग्छ प्रिय,
सकेसम्म कोठाभित्र पस्दिन प्रिय ।
ऐनामा हेरेर कहिले तर्सन्छु प्रिय,
आफ्नै प्रतिविम्बमा डराउँछु प्रिय ।।
सुतेर दराजमाथि नजर जाँदा प्रिय,
तिम्रो विम्बले जब मलाई हेर्छ प्रिय ।
दिलको धड्कनले पारो नाघ्छ प्रिय,
छक्छक् गाडीमा भाग् भन्छ प्रिय ।।
तिम्रो रिक्तताले घर निराकार छ प्रिय,
शयन कोठाको नजर गिरेको छ प्रिय ।
सिरक डसना त मृत भइसके प्रिय,
सकिन यिनको प्राण फर्काउन प्रिय ।।
निदाउन दिँदैन सताउँछ निशिले प्रिय,
आधीरातमा बार्दलीमा टहलाउँछु प्रिय ।
घिर्चाे उध्र्व तानी नजर गगनमा प्रिय,
हेर्दाहेर्दै आफैँ बिलाउँछु शून्यतामा प्रिय ।।
(प्रेमिका केही समय बाहिर रहँदाको प्रेमीको अवस्था)
-हर्ष थापा
दारिम्बोट पनौती – २ काभ्रे
हाल महालक्ष्मी –१, इमाडोल ललितपुर
